Tot voor kort had ik weinig oog voor de kwetsbaren in de samenleving. Ik zag ze wel eens lopen. Ik maakte wel eens een praatje met een omaatje. Ik ging wel’ns met een camera door de Oosterparkwijk. Ik drukte wel eens een rolstoel. Ik kwam wel’ns – voor mijn werk – op Dennenoord in Zuidlaren. Maar ik was vooral druk.

Ik was vooral druk met mijn studie, mijn ondernemen, mijn sporten, mijn vrienden en andere dingen die vooral ik heel belangrijk vond.

Ik had weinig oog voor de kwetsbaren in de samenleving. Ze stonden niet of nauwelijks op mijn radar. We woonden blijkbaar in andere wijken. We kwamen blijkbaar in een andere kroeg. We zaten blijkbaar in een andere sociale bubbel.

En zeg nou zelf: als het goed met je gaat, ga je om met anderen met wie’t ook goed gaat, is het niet?

En voor ze zorgen? Daar was vast wel iets of iemand anders voor. Want in Nederland betalen we veel te veel belasting om de verzorgingsstaat in de lucht te houden, toch? Maar om heel eerlijk te zijn: ik dacht er niet echt overna. Want ik was vooral met dingen bezig die ik heel belangrijk vond en kwetsbaren stonden nauwelijks op mijn radar.

En toen leerde ik twee jaar terug Remco, Sharif en Birhane kennen. Alledrie hartstikke kwetsbaar in de samenleving. Of sterker nog: alledrie kwetsbaar buiten de samenleving. Want junk, en illegaal en illegaal en dus alledrie dakloos en dus alledrie keihard buiten de samenleving.

We werkten samen aan een theatervoorstelling en ik leerde ze kennen. En ik ontdekte dat Remco net als ik gymnasium had gedaan en dat Birhane net als ik een master degree had in Bedrijfskundige Informatica.

Maar in het geval van Remco was er iets met hard werken, burnout en dat hij zijn vriendin betrapte op keihard vreemdgaan. En Birhane moest na zijn studie in dienst. Mensen afschieten. Letterlijk. En omdat hij dat weigerde wilden anderen hem afschieten. En toen was hij in Nederland. Met trauma. Zonder paspoort.

Ik werkte voort maar de verhalen van de mannen bleven me bij. En als ik een dakloze tegenkwam maakte ik steeds vaker even een praatje.

Zo leerde ik John kennen en Iris en Peter en Youp en Leendert en Coen. We dronken koffie. We aten samen. En we wandelden uren door de stad. Samen maar ook met meewandelaars – die daar overigens ook voor betaalden.

Ik leerde Atze en Steffie kennen en Joop en Fernando en Sanne en Paul en Erik-Jan en Martijn en Aron en Wilma en Dita en Suse en Sarah.

Ik leerde het 12e Huis kennen, het A-huis, de Open Hof, de MJD, de VNN, de Voedselbank. Ik leerde de politie opnieuw kennen.

Ik leerde meer dak- en thuislozen kennen. Alcoholisten. Junks. Straatrovers. Een ex-TBS-er, een gijzelnemer, een tankstationovervaller, een PIN-automaat-graaier

Ik hoorde dat er in Groningen tussen de 1000 en 1500 dak- en thuislozen zijn, dat van hen tussen de 60 en 250 buiten slapen. En dat Groningen naar schatting ook zo’n 450 dak- of thuisloze jongeren telt. En overigens: vrouwen geen idee, want die houden zich liggend staande. Zo gaat het grapje althans.

Koekoek. Daar sta je dan met je blije hoofd in je eigen stad.

Ik zag een rij voor de wachtkamer voor de voedselbank en hoorde dat het al weken drukker was dan ooit en dat het drukker en drukker werd. En ik voelde dat je daar echt niet voor je lol ging zitten.

Ik hoorde over een gezin dat had aangeklopt bij de nachtopvang. Papa, mama, twee kinderen. Tot voor kort tweeverdiener. Hij ZZP-er. Zij baan. Kinderen vrolijk. Mooi huis. U kent ze wel. Toen zij baan kwijt. Toen zij samen stress. Toen hij geen omzet meer, maar nog wel hoge lasten en leningen en net iets te lang geen hulp durven vragen. Noch bij vrienden. Noch bij familie. Noch bij instanties. Want schaamte. En toen op straat. Met kind en al. Parijse perikelen in je eigen stad. En er hadden al meer gezinnen aangeklopt.

Ik las dat één op de vijf kinderen in armoede leeft. Als in zonder ontbijt naar school en een paar keer per week geen warm eten. Vakantie wordt niet over gesproken. En over de losse handjes van papa of de nieuwe vriend van mama ook niet. Want iedereen in het gezin heeft het er zwaar mee en drinkt wel’ns een biertje om de zorgen wat te verlichten.

Ik hoorde dat er 6.000 mensen in het granieten bestand van de sociale dienst zitten. En dat ze met 27 fte proberen om de overige 5.000 cliënten daar niet in te krijgen.

Ik hoorde dat de MJD 8.000 mensen helpt en dat 90% van deze mensen kampt met financiële problemen en dat die problemen steeds complexer worden.

Ik hoorde dat 70% van de stadjers een maand of minder verwijderd is van armoede. En de ontslagen vallen bij bosjes en middenstanders kunnen echt niet verder interen.

Ik loop door de stad en zie armoede. Ik loop door de stad en zie rafelranden. Overal en zelfs in onze prachtige binnenstad of brave burgerwijken. Ik loop door de stad en ineens lijkt bijna iedereen een kwetsbare in de samenleving.

Ik loop door de stad en ik denk:

Wat nou als Groningen even klaar is met mijn de wereld willen verbeteren en weer iets nieuws opzetten? Wat nou als Nederland even klaar is met mijn lezingen? Wat nou als mijn vader gelijk krijgt en ik beter een baan had kunnen nemen met fijne collega’s die je soms wat pesten maar ook af en toe vragen hoe’t met je gaat? Of wat nou als ik écht voor mijn ouders moet gaan zorgen en ik een paar dagen in de week bij hen wil zijn en dus aanzienlijk minder ruimte en rust heb voor werken? En wat nou als één van hen komt te overlijden en ik echt meer bij de ander moet zijn? Wat nou als ik zelf ernstig ziek word en even geen puf en energie en omzet meer heb? Wat nou als mijn vrienden me eigenlijk alleen leuk vinden als’t goed met me gaat? En wat nou als Iris liever alleen in haar flatje zit dan met mij erbij?

Wie helpt mij dan?

Deze tekst sprak ik uit op donderdag 13 maart als inleiding op het debat “Groningen als sociale stad”. Het debat werd georganiseerd door de MJD, Het Kopland, Werkpro, Humanitas, Jasmijn, Voedselbanken, Cop, en Zorgbelang.

Donkerder Avond bij EM2 – kom je ook?

Donderdag 30 juli. Een avond in EM2 Groningen rondom mijn roman Donkerder.  Op 30 april kwam Donkerder, mijn debuutroman, uit. Sindsdien is er - nog even los van Corona - veel gebeurd. De eerste paar honderd mensen kochten, leenden en lazen mijn boek. Ik kreeg diep...

Lokaal Lekkers – eten uit eigen buurt en regio

Hou je van lekker koken en eten met gezond, mooi - bio, kleinschalig, liefdevol - spul op fietsafstand? Dit is je kaartje met kaasboeren, melktaps, lokale bierbrouwerijen, meel van de molens, boerderij-ijs, heerlijke honing, vis, schelpdieren, vlees en alles wat je je...

RVS-advies structureel terugbrengen dakloosheid lang niet structureel genoeg: Dakloos word je niet op je 20e of 30e, omdat je geen huis meer hebt. Dakloos word je doorgaans al vlak na je geboorte.

Gisteren bracht de Raad voor Volksgezondheid & Samenleving (RVS) een gevraagd advies uit aan staatssecretaris Paul Blokhuis over een structureel andere aanpak voor het terugdringen van dakloosheid in Nederland. De Raad wil vooral inzetten op huisvesting en minder...

Daar komt de stille revolutie

Een paar maanden terug sprak ik op een school in Groningen met Tom. We hadden het over werk, mijn werk, zijn werk en ik vroeg hem wat hij wilde worden. “Beroemd,” was zijn antwoord. “Beroemd?” “Ja, maakt niet uit hoe en waarmee.” Typisch iets waar je mee bezig kunt...

Hoe maak je als ZZP-er je schip klaar voor de Corona-storm?

Vanochtend belde ik met Ella, de uitbaatster van De Pijp, waar ik een flexplek heb. Gewoon om even te bellen, zoals we normaal gesproken bijna elke dag wel even gewoon kletsen. We sparden wat en toen nodigde Ella me uit om even een mailtje te componeren voor de...

Wie wil verdriet delen?

Iedereen draagt verdriet en pijn bij zich. De één meer of heftiger, de ander minder of luchtiger. Onverwerkt verdriet of trauma’s staan lekker leven in de weg en leiden niet zelden tot meer ellende zoals algehele chagrijnigheid, naar gedrag, een burn-out of een...

Waar ellende vandaan komt (en wat ik ermee ga doen)

In voorbereiding op mijn Vision Quest, begin 2020, sprak ik met verschillende mensen die iets dergelijks hadden ondernomen. Een man deelde dat-ie na tien dagen bos, in stilte, op alleen water het licht had gezien en één en al vrijheid en verbinding had ervaren. Dat...

Op Vision Quest in Drenthe

Een week terug was ik op Vision Quest. Inmiddels ben ik weer - zo ongeveer - geland. Drie dagen en drie nachten was ik in mijn eentje, op alleen water, in totale stilte in het bos. Drie dagen en drie nachten was ik bezig met alles loslaten wat niet mijn essentie was...

Mee naar de toekomst en terug

We leven in een tijdperk van wereldwijde transitie. Van een geïndustrialiseerde wereld vol met uit de hand gelopen centralisatie, standaardisaties en controle, gaan we toe naar een wereld waarin steeds meer mensen, steeds meer gevoed door andere mensen, gaan denken en...

Samen door de Wadden met Oud en Nieuw

Met oud en nieuw was ik met Beau op Terschelling. We waren liever op een waddeneiland met regen, wind en leegte dan warm thuis tussen de mensen in de stad. Op Terschelling is het geweldig. Met de boot vanaf Harlingen, aankomen op West, langs de Waddenzee fietsen naar...

Op zoek naar een uitgever voor mijn coming of age roman ‘Gespoord’

De afgelopen twee jaar werkte ik aan een boek, een roman. Ik vind het af genoeg om nu op zoek te gaan naar een uitgever en het samen tot een mooi einde te brengen. Hieronder deel ik de brief die ik naar een aantal uitgevers wil sturen, de synopsis en een linkje naar...

Van Asostaat Groningen naar Vrijstaat Groningen!

Binnenstad Groningen. Zaterdagmiddag. Ik loop een rondje. Mensen genieten van een heerlijk herfstzonnetje. Ze pikken een terrasje. Ze keuvelen wat en shoppen wat. Heerlijk. Een aantal mensen is minder lekker bezig. Ze zijn zo verzonken in hun telefoon dat ze tegen...