Vorig jaar nodigde ik een vriendin, die even in between jobs zat,  – gratis – mee te doen met een – betaald – seminar. ‘Vind je vast leuk en er doen veel leuke mensen mee. Wie weet wat er ontstaat.’

‘Wat lief. Ik deel uiteraard graag in de kosten die je maakt voor lunch en koffie en zo.’

Ze kwam laat binnen en ging eerder weg, ondanks dat ik iedereen nadrukkelijk had gevraagd er van begin tot eind bij te zijn en het een fantastische middag was en ze zich – volgens mij – goed vermaakte.

De volgende dag stuurde ik een berichtje via Signal. ‘En? Wat vond je ervan? 

Niets.

En iets later: ‘Oh en dit is mijn bankrekeningnummer. Doe maar ergens tussen de 25 en 75 euro.’ 

Geen reactie.

Via iMessage dan? Mail? LinkedIn? ‘Gaat het goed?’ Bellen? 

Doodse stilte.

Opnieuw Signal. ‘Joehoe!’ Pling!’ Bellen. 

Zwart gat..

Een paar weken later mailde ik:

‘Hey,

Er zit een beetje ruis op de lijn hiero. …  Je laat vervolgens niets van je horen. Je reageert niet op mijn mails. Je reageert niet op iMessage, Signal, LinkedIn, … Ik vind dit vreemd. Ik begrijp het niet, zelfs niet als ik in het achterhoofd hou hoeveel je aan je hoofd hebt. #Vreemd. Reageer op zijn minst even.

Ik hoor graag even. Rust. Aandacht. Liefde.’

Niets.

Na weken kreeg ik een brief, een heel pak handgeschreven velletjes met oude mooie herinneringen en excuses en….  100 euro, cash. 

Hè?! Wat moet ik dáár nu weer mee? 

We bellen. En ze leert me de term ghosting. ‘Zomaar uit contact treden. Dat doe ik.’

‘Maar waarom?’

‘Tsja. Ik doe het overal. Ik moet daar ook iets mee.’

Ghosting is, zo leert Perplexity me, het plotseling en zonder uitleg afbreken van contact met iemand, vaak via digitale middelen zoals berichten of apps. Het laat de ander achter met onzekerheid en pijn, omdat er geen closure is.

En: mensen ghosten door angst voor conflict, gebrek aan interesse, overweldiging of manipulatie. Het is makkelijker in de digitale wereld, waar consequenties laag lijken. Soms is het zelfs zelfbescherming in toxische situaties.

Ik zie het bij meer mensen gebeuren. 

Niet reageren op aandachtsvol geschreven mailtjes, berichtjes via Signal. Gewoon geen reactie op mijn aandacht of… gewoon een concrete specifieke vraag. Je gooit iets in een zwart gat en dan… niets, leegte. Alsof je met aandacht geschreven brief als spam is gemarkeerd.

Hoe werkt dat? Waarom doen mensen dat? Volle inbox. Druk? Vakantie? (Vinden ze me stom?) Jong, oud, man, vrouw, werk, privé. Zelfs mensen die ik als vrienden beschouw. Zelfs mensen die iets van mij moeten…

Zo’n zwart gat in een goede vriendschap, een gezonde relatie is niet te doen. Je blijft ermee bezig.

Reageer op zijn minst even. Zet desnoods een autoreply aan die meldt dat je je mailbox vol zit.

Wat is er aan de hand? Is dit herkenbaar? Wat doe je eraan? En…. hoe maak je wél contact anno 2025, 2026?

En als je dit leest… laat even van je horen, want ook al suggereert Perplexity het los te laten, andere wederzijds voedende contacten aan te gaan, ik weiger mensen die me dierbaar zijn los te laten, te laten vallen. Desnoods bel ik aan.