Mijn ouders zorgden voor mijn oma en mijn oud-oom. Want mijn moeder wilde iets terug doen. En mijn vader hielp haar dan maar dus. Koken, wassen, wonden verzorgen, mee uit rijden nemen, naar het verzorgingstehuis op en neer, wandelen, af-en-toe ‘ns flink uitgekafferd worden en ‘t allemaal voor lief nemen. Mantelzorgen. Net zolang tot ze zelf oud waren.

Ze staan samen op. Ze zetten samen thee. Ze helpen elkaar met medicijnen klaarzetten en innemen. Ze ontbijten samen. Ze koken samen. Ze eten samen. Ze rijden samen een rondje. Ze gaan samen naar de huisarts. Samen naar Rob de bioresonantiemeneer. Samen naar de cardioloog. Samen naar vrienden, oude bekenden, wie er nog van over is.

Ze wonen in Ees, Drenthe. Ik in Groningen, Groningen. 44,8 kilometer rijden uit elkaar. En we willen alledrie blijven wonen waar we wonen. Denken we voor alsnog.

Af en toe ga ik bij ze langs. Ik kook even voor ze. We drinken wat. We praten wat. En ik ga soms’t bos in, want dat kan in Drenthe. Twee keer gingen ze even mee. Net als vroeger, maar dan anders. In Groningen komen ze zo weinig mogelijk, want daar is het druk en daar houdt mijn moeder niet van. Me zorgen om ze maken of zorgen voor ze hoeft niet. Want ik heb het al druk genoeg, ze willen me niet tot last zijn en ze redden zich wel, zeggen ze.

Gelukkig woont Maurice om de bocht. Hij helpt ze met de tuin, met klusjes of met schoonmaken als ze een fles appelsap in de kelder hebben laten vallen. Want hij komt van Terschelling en snapt dat je elkaar in een klein dorp wat moet helpen. Mijn ouders hebben een grote tuin en die mag hij gebruiken voor groente, aardappels en druiven. Het openhaardhout is voor hem. Want zelf vuurtje stoken is geen goed iee, want rietendak. En voor sommige dingen betalen ze hem wat. En graag. Zijn vrouw bezorgt de post en steekt dagelijks even haar hoofd om de deur.

En gelukkig zijn er kennissen en vriendinnen van vroeger, maar die worden ook ouder en wonen ook niet naast de deur. En gelukkig heeft Humanitas mijn vader aan een meneer geholpen die ze vrijwillig helpt met orde in de paperassen. En dan is er nog die mevrouw die één keer per maand een uurtje langs komt om even te kijken hoe het gaat, maar altijd alles wil weten. En als het echt belangrijk is, bellen ze gewoon 112 en dan komt er wel iemand helpen.

Terug naar de stad.

“Heb je gehoord dat het slecht gaat met de oude mevrouw hiernaast? Ze kan haar bed niet meer uit.”

“Ja. We moeten wel even wat voor haar doen.”

“Ja. Ik gooi wel even een kaartje bij haar in de bus.”

En ze brengt haar kinderen even naar hockey.

Een WMO-mevrouw tegen een mogelijke cliënt in Stadskanaal: “Heeft u hulp nodig?”

Hij: “Tuullijk niet. Ik bin toch gien moggool? Nou dan?”

En zij zet het vinkje en stapt de deur uit en haar Aygo in.

Voor elkaar zorgen is lastig. We hebben ons zo ver ontwikkeld dat we het zijn verleerd.

We werken hard, verdienen geld, betalen belasting en eisen van hare Verzorgingsstaat dat het goed komt met mensen die zorg nodig hebben. Daklozen in de dagbesteding. Bejaarden in het bejaardentehuis. En kinderen in de creche. We hebben afstand tot elkaar gecreëerd. Zelfs tot de mensen dicht om ons heen.

Professionals wordt geleerd afstand te bewaren en op de efficiency te letten. Rechters, psychiaters, vroedvrouwen. En waarom zou je iemand vrijwillig helpen? Je moet de loyaliteit zelve zijn wil je een wildvreemde helpen met dingen die minder dan heel leuk zijn. Laat staan dat je de buurvrouw naar en van het toilet helpt of elke week als een majoor Bosshardt een junk helpt die niet te helpen is.

We zijn samenleven verleerd. We doen moeilijk. Over jouw en mijn. Over elkaar aankijken. Over elkaar aanspreken. Over elkaar aanraken. Over onze plek in de samenleving. Over wat we willen betekenen in de wereld. We zijn allemaal iets geworden. Docent. Student. Straatmaker. Chirurg. Patiënt. Manager. Uitkeringstrekker. Voetballer. Scheidsrechter. Senior executive vice-president. Gewoon secretaresse. Het nummertje. Voor de duidelijkheid dragen we allemaal een gek pakje om te laten zien welke rol we op welk moment bekleden. En waar het uitkomt staan we op onze strepen. Rolluiken omlaag en de poort dicht. Wachters op de muur. Met scherp.

En waarom zouden we anders willen? We leven in een luilekkerland waar alles goed is. We kunnen lui en lekker of vadsig zijn en in een joggingbroek met een peuk in de mond over straat slenteren. Want zelfs de armsten leven vergeleken met vroeger en elders in weelde. Toch?

Vroeger op de kleuterschool deden we niet zo moeilijk. We gingen samen naar school. Ik in Borger vanuit Ees, want heel klein dorpje. Samen op de achterbank bij de papa van Ruben of de moeder van Paulien. Met zijn vijven, zessen op de achterbank. Zingen. En “Jeeeej” roepen als we de mama van Paulien zo gek hadden gekregen dat ze net iets te snel over de brug bij Borger reed en we he-le-maal los kwamen van de weg. Met onze hoofdjes bij-na tegen’t dak van haar Eend. “Jeeeeej!”

We zaten samen in de kring en vertelden allus echt allus wat ons nu weer was overkomen. We speelden met de watertafel. We haalden zand uit de zandbak. En we maakten modder. We maakten schilderijen met ecoline. Met kwast of spatschermpje en tandenborstel. Tong uit je mond en gaan. Lekker autonoom los, zou je ‘t nu noemen. We dronken Yoki Drink of Chocomel en aten een banaan of een Evergeen. En bij niet-slecht weer gingen we naar buiten. Spelen in de zandbak, op’t plein of in de bosjes. Vuil worden kwam niet voor in ons vocabulaire.

We staken iets in onze mond wat heel vies bleek te zijn en juf Gea zei dan “Bah” en wij dus ook. En Henk had altijd zo’n enorme snottebel en dat vonden we ook vies, maar ook wel grappig. En als je moest dan stak je je hand op en juf hielp je. En soms was er een andere juf of een mama en dat was dan ook goed. Als één van de grote jongens gemeen deed dan regelde Jan Gerben het even. Hij was de grootste van allemaal. En als ‘t echt uit de hand liep dan was’t huilen geblazen en snelde juf Gea toe.

Soms miste je je mama en dan was er wederom juf Gea. Ze hurkte dan even bij je neer en gaf je een dikke knuffel en stelde je gerust dat’t nog maar even duurde en dat er toch ook heel veel kindertjes waren om mee te spelen. En toen Jolanda en ik elkaar echt leuk vonden, drukten we onze lippen tegen elkaar. Of zo. Hoe dan ook: dat was fijn. Dat herinner ik me nog als de dag van gisteren. Onder de tafel. En als we elkaar heel soms tegenkomen dan moet ik nu weer glimlachen.

Gewoon niet zo moeilijk doen. Maskers af. Zonnebrillen af. Je Beats by Dre’s thuis of in de tas. Gekke pakjes uit. iPhones uit. Gewoon elkaar weer aankijken. Gewoon elkaar weer aanspreken. Gewoon elkaar weer aanraken. Functies in de prullenbak. En cliënten gewoon weer als medemens behandelen en gewoon weer voor medemensen zorgen. Gewoon lekker holistisch.

Goed weekend.

Reageren? Graag! Karin de Geeter dank voor het delen van je zorgen.

SLIK! Nederlandse automobilisten zetten per jaar 3000 olympische zwembaden vol brandstof in de fik.

Afgelopen zondag reden we vanuit Groningen op en neer naar het midden van het land voor een rondje langs familie. Op de A7 was het druk. De A6 was één en al auto. En zelfs op de acht banen van de A12 was het heen én terug alles behalve een auto-rustige zondag. ‘Waar...

Op zoek naar 100 Groningers, die aan staan

‘Andere regio’s laten keer op keer van zich horen, gaan mee op handelsreizen en staan met busladingen lobbyisten in Den Haag en Brussel. Groningers zie je bijna nooit en zeker niet met één duidelijk verhaal voor de toekomst. En ik denk dat jullie daar kansen laten...

Donkerder Avond bij EM2 – kom je ook?

Donderdag 30 juli. Een avond in EM2 Groningen rondom mijn roman Donkerder.  Op 30 april kwam Donkerder, mijn debuutroman, uit. Sindsdien is er - nog even los van Corona - veel gebeurd. De eerste paar honderd mensen kochten, leenden en lazen mijn boek. Ik kreeg diep...

Lokaal Lekkers – eten uit eigen buurt en regio

Hou je van lekker koken en eten met gezond, mooi - bio, kleinschalig, liefdevol - spul op fietsafstand? Dit is je kaartje met kaasboeren, melktaps, lokale bierbrouwerijen, meel van de molens, boerderij-ijs, heerlijke honing, vis, schelpdieren, vlees en alles wat je je...

RVS-advies structureel terugbrengen dakloosheid lang niet structureel genoeg: Dakloos word je niet op je 20e of 30e, omdat je geen huis meer hebt. Dakloos word je doorgaans al vlak na je geboorte.

Gisteren bracht de Raad voor Volksgezondheid & Samenleving (RVS) een gevraagd advies uit aan staatssecretaris Paul Blokhuis over een structureel andere aanpak voor het terugdringen van dakloosheid in Nederland. De Raad wil vooral inzetten op huisvesting en minder...

Daar komt de stille revolutie

Een paar maanden terug sprak ik op een school in Groningen met Tom. We hadden het over werk, mijn werk, zijn werk en ik vroeg hem wat hij wilde worden. “Beroemd,” was zijn antwoord. “Beroemd?” “Ja, maakt niet uit hoe en waarmee.” Typisch iets waar je mee bezig kunt...

Hoe maak je als ZZP-er je schip klaar voor de Corona-storm?

Vanochtend belde ik met Ella, de uitbaatster van De Pijp, waar ik een flexplek heb. Gewoon om even te bellen, zoals we normaal gesproken bijna elke dag wel even gewoon kletsen. We sparden wat en toen nodigde Ella me uit om even een mailtje te componeren voor de...

Wie wil verdriet delen?

Iedereen draagt verdriet en pijn bij zich. De één meer of heftiger, de ander minder of luchtiger. Onverwerkt verdriet of trauma’s staan lekker leven in de weg en leiden niet zelden tot meer ellende zoals algehele chagrijnigheid, naar gedrag, een burn-out of een...

Waar ellende vandaan komt (en wat ik ermee ga doen)

In voorbereiding op mijn Vision Quest, begin 2020, sprak ik met verschillende mensen die iets dergelijks hadden ondernomen. Een man deelde dat-ie na tien dagen bos, in stilte, op alleen water het licht had gezien en één en al vrijheid en verbinding had ervaren. Dat...

Op Vision Quest in Drenthe

Een week terug was ik op Vision Quest. Inmiddels ben ik weer - zo ongeveer - geland. Drie dagen en drie nachten was ik in mijn eentje, op alleen water, in totale stilte in het bos. Drie dagen en drie nachten was ik bezig met alles loslaten wat niet mijn essentie was...

Mee naar de toekomst en terug

We leven in een tijdperk van wereldwijde transitie. Van een geïndustrialiseerde wereld vol met uit de hand gelopen centralisatie, standaardisaties en controle, gaan we toe naar een wereld waarin steeds meer mensen, steeds meer gevoed door andere mensen, gaan denken en...

Samen door de Wadden met Oud en Nieuw

Met oud en nieuw was ik met Beau op Terschelling. We waren liever op een waddeneiland met regen, wind en leegte dan warm thuis tussen de mensen in de stad. Op Terschelling is het geweldig. Met de boot vanaf Harlingen, aankomen op West, langs de Waddenzee fietsen naar...