Gisteravond appte Max me om te vragen of ik zin had om vanavond mee te gaan eten. En hij had Erik-Jan ook al gevraagd. “Kwart over vijf bij de V&D-ingang aan de kant van de Ebbinge?” “Kwart over vijf bij de V&D-ingang aan de kant van de Ebbinge.”

Van werk naar huis loop ik tegen Richel en twee makkers aan.

“Hoe is het?”

“Goed. Jou? Ga je ook?”

“Euh. Ja goed. Ja.”

“Tot zo.”

Op de zebra bij Bommen Berend wenst Bernard me een goede dag.

“Ga je ook?”

“Waar? Ach nee. Ik eet thuis. Eet smakelijk.”

“Jammer. Ja. Jij ook.”

“Eet smakelijk. Eet smakelijk. En pas op met oversteken. Fijne avond.”

“Dank je. En jij ook.”

“Fijne avond.”

Erik-Jan is er al. Max niet. We zijn ook wat aan de vroege kant, dus gaan we maar even zitten. Op straat. Mooie plek zo voor de ingang van de V&D. Jan kijkt ons aan en vindt het maar vreemd dat twee volwassen kerels zo op de grond gaan zitten.

Max komt maar niet. Erik-Jan belt. Ik loop even het hoekje om naar Leendert, de neef van Leendert. Geen Max, maar wel Willem.

“Hoe was het gisteren?”

“Ja goed. Heel goed.”

“Ja ik moest uit Leeuwarden komen.”

“Maandag gaan we nog een keer. En dan om zes uur.”

“Ik noteer het. Tof.”

“Ik moet door. Erik-Jan wacht op me. We zijn op zoek naar Max. We gaan met hem eten.”

“Niet gezien.”

“Moi. Moi.”

“Moi. Moi.”

Erik-Jan staat er nog. Max nog niet.

Dan zelf maar die kant op.

“Wellicht heeft-ie ons laatste appje niet ontvangen en is-ie al die kant op gegaan. Hij heeft niet overal internet, hè. Het begint om half zes toch?”

“Is het hier links of rechts?”

“Butjesstraat.”

“Ik dacht daar waar Jonny ons op had gewezen.”

“Nee. Dat is iets anders. Dat is volgende week geloof ik. Ik heb nog even op internet gekeken. Bij’t Klooster.”

“OK. Als jij het zegt.”

“Is het hier?”

“Ja. Hier is’t Klooster.”

En daar is Max. Onze gastheer. Hij snelt achter ons aan en roept.

Al vanaf een afstandje begint hij ons uit te leggen, waarom hij ons hiermee naartoe wil nemen.

“Ik wil jullie de warmte laten voelen.”

“Maar hoe is het met je?”

“Ach. Het gaat weer. Ik heb in elk geval weer twee nachten geslapen. Dankzij Erik-Jan en Karin.”

“Mooi.”

“Willem vertelde al dat jullie naar me op zoek waren.”

We praten verder en gaan het hoekje om.

Daar is Richel weer met zijn twee makkers. En Jan. Dirk komt naar ons toe. En een andere Jan fietst voorbij.

“Ze gaan om kwart voor zes open.”

En Dirk en Max leggen uit hoe het gaat.

Bij de deur staat andere Dirk ons welkom te heten.

“Erik-Jan.”

“Ja ik ken jou. Dirk. Gewoon een kop koffie toch?”

“Ritzo.”

“Dirk. Geniet ervan.”

Het is al flink druk. Leandra en zijn matties zitten meteen links. Richel met zijn makkers halverwege. En daar is Gerard. En Joop. Youp is er niet. Jonny ook niet.

“Laten we hier gaan zitten. Ik zal vragen of er iemand van hier bij ons komt zitten.”

“Hi. Welkom.”

“Dank je. Ritzo.”

“Barbara. Hoi Dirk.”

“Erik-Jan.”

“Barbara. Ik kom zo bij jullie. Willen jullie groentesoep?”

Dirk hoeft geen soep. Wij wel. “Natuurlijk. Vitamientjes,” zegt Max.

Menne komt even langs. En Samuel met Peter.

“We hadden even wat gedoe, maar het is nu weer goed. Uiteraard.”

Een blinde man bespeelt de piano.

Barbara serveert de soep en schuift aan.

“Wat mooi, zeg. Dit raakt me. En dit is echt heerlijk.”

“Ja. We doen dit één keer per maand. We koken met verse ingrediënten. Inmiddels zo’n anderhalf jaar.”

We eten. Er schuiven wat mensen bij de andere tafeltjes aan. Iedereen eet.

Er wordt gepraat. Wat gelachen. Max krijgt een schouderklopje. En nog één.

“En wie zijn jullie?”

“Wij doen Gewoon een kop koffie en stadswandelingen.”

“Is dat met dat je twee kopjes koffie koopt en één achterlaat?”

“Nee. Dat is iets anders.”

En ik vertel over mijn eerste praatjes met Jonny, over koffiedrinken en over toen we samen uit eten gingen en hij me achteraf thuis koffie aanbood.

Barbara haalt het hoofdgerecht. Boontjes, komkommer, een gehaktbal en aardappels met jus. Haar zus stelt zich ook even rap voor.

“Wat mooi, zeg. Kunnen we jullie misschien ergens mee helpen?”

“Op zich gaat het nu heel goed. We hebben eten. We hebben zo’n twintig vrijwilligers uit de gemeente. Straks in de zomer gaan we even dicht.”

“Misschien dat onze meewerkers kunnen helpen? Of misschien kunnen we een barbecue organiseren?”

Max gaat van tafel en Max komt terug. En hij legt uit wat het verschil is tussen een schouderklopje en een zacht kneepje.

“Hij had me even nodig. Hij wilde me even spreken. Hij weet het nog niet. Hij had ook voor € 200,- in het Stadspark gekund en is nu meer kwijt.”

René komt binnen en schuift aan bij Leandra en zijn matties. En derde Dirk. En een jongetje met zijn moeder.

“Waar was je?”

“Werken.”

“Ah. Mijn twee meter ellende was er niet.”

En René lacht.

“Wie wil er nog een gehaktbal?”

Barbara ruimt af en komt terug met toetjes. IJs met vruchten.

“Heerlijk.”

“Maakt mijn moeder altijd een dag van tevoren.”

“Wie wil er nog één?”

De pianist neemt weer plaats en speelt verder.

De gasten vertrekken.

“We willen zo sluiten.”

We blijven nog even zitten. Ik kijk rond. We bedanken Barbara, haar vader de dominee, de kok en lopen naar buiten.

“Dat was een prachtige avond, Max.”

“Oh. ik loop nog even naar binnen om wat te doneren. Stom.”

En dat blijkt helemaal niet te hoeven, want ze vinden het contact het belangrijkste.

We nemen afscheid van Dirk en de anderen en doen nog één kop koffie en gewoon een krantje bij Kim.

Het was een rijke avond. En als Max je ooit vraagt mee uit eten vraagt. Het beste antwoord is: “Ja, graag.”

Erik-Jan, Max en ik waren vanavond te gast bij de Doperse Dis, een prachtinitiatief van de Doopsgezinde Gemeente Groningen. Elke derde dinsdag van de maand om 18.00 uur. Een gratis maaltijd voor dak- en thuislozen. Ook mooi als je wel een dak boven je hoofd hebt, bijvoorbeeld om mee te helpen als vrijwilliger.

SLIK! Nederlandse automobilisten zetten per jaar 3000 olympische zwembaden vol brandstof in de fik.

Afgelopen zondag reden we vanuit Groningen op en neer naar het midden van het land voor een rondje langs familie. Op de A7 was het druk. De A6 was één en al auto. En zelfs op de acht banen van de A12 was het heen én terug alles behalve een auto-rustige zondag. ‘Waar...

Op zoek naar 100 Groningers, die aan staan

‘Andere regio’s laten keer op keer van zich horen, gaan mee op handelsreizen en staan met busladingen lobbyisten in Den Haag en Brussel. Groningers zie je bijna nooit en zeker niet met één duidelijk verhaal voor de toekomst. En ik denk dat jullie daar kansen laten...

Donkerder Avond bij EM2 – kom je ook?

Donderdag 30 juli. Een avond in EM2 Groningen rondom mijn roman Donkerder.  Op 30 april kwam Donkerder, mijn debuutroman, uit. Sindsdien is er - nog even los van Corona - veel gebeurd. De eerste paar honderd mensen kochten, leenden en lazen mijn boek. Ik kreeg diep...

Lokaal Lekkers – eten uit eigen buurt en regio

Hou je van lekker koken en eten met gezond, mooi - bio, kleinschalig, liefdevol - spul op fietsafstand? Dit is je kaartje met kaasboeren, melktaps, lokale bierbrouwerijen, meel van de molens, boerderij-ijs, heerlijke honing, vis, schelpdieren, vlees en alles wat je je...

RVS-advies structureel terugbrengen dakloosheid lang niet structureel genoeg: Dakloos word je niet op je 20e of 30e, omdat je geen huis meer hebt. Dakloos word je doorgaans al vlak na je geboorte.

Gisteren bracht de Raad voor Volksgezondheid & Samenleving (RVS) een gevraagd advies uit aan staatssecretaris Paul Blokhuis over een structureel andere aanpak voor het terugdringen van dakloosheid in Nederland. De Raad wil vooral inzetten op huisvesting en minder...

Daar komt de stille revolutie

Een paar maanden terug sprak ik op een school in Groningen met Tom. We hadden het over werk, mijn werk, zijn werk en ik vroeg hem wat hij wilde worden. “Beroemd,” was zijn antwoord. “Beroemd?” “Ja, maakt niet uit hoe en waarmee.” Typisch iets waar je mee bezig kunt...

Hoe maak je als ZZP-er je schip klaar voor de Corona-storm?

Vanochtend belde ik met Ella, de uitbaatster van De Pijp, waar ik een flexplek heb. Gewoon om even te bellen, zoals we normaal gesproken bijna elke dag wel even gewoon kletsen. We sparden wat en toen nodigde Ella me uit om even een mailtje te componeren voor de...

Wie wil verdriet delen?

Iedereen draagt verdriet en pijn bij zich. De één meer of heftiger, de ander minder of luchtiger. Onverwerkt verdriet of trauma’s staan lekker leven in de weg en leiden niet zelden tot meer ellende zoals algehele chagrijnigheid, naar gedrag, een burn-out of een...

Waar ellende vandaan komt (en wat ik ermee ga doen)

In voorbereiding op mijn Vision Quest, begin 2020, sprak ik met verschillende mensen die iets dergelijks hadden ondernomen. Een man deelde dat-ie na tien dagen bos, in stilte, op alleen water het licht had gezien en één en al vrijheid en verbinding had ervaren. Dat...

Op Vision Quest in Drenthe

Een week terug was ik op Vision Quest. Inmiddels ben ik weer - zo ongeveer - geland. Drie dagen en drie nachten was ik in mijn eentje, op alleen water, in totale stilte in het bos. Drie dagen en drie nachten was ik bezig met alles loslaten wat niet mijn essentie was...

Mee naar de toekomst en terug

We leven in een tijdperk van wereldwijde transitie. Van een geïndustrialiseerde wereld vol met uit de hand gelopen centralisatie, standaardisaties en controle, gaan we toe naar een wereld waarin steeds meer mensen, steeds meer gevoed door andere mensen, gaan denken en...

Samen door de Wadden met Oud en Nieuw

Met oud en nieuw was ik met Beau op Terschelling. We waren liever op een waddeneiland met regen, wind en leegte dan warm thuis tussen de mensen in de stad. Op Terschelling is het geweldig. Met de boot vanaf Harlingen, aankomen op West, langs de Waddenzee fietsen naar...