De mensen onder u die me een beetje kennen, weten dat ik eigenlijk geen Groninger ben, maar een Drent. Geboren in Assen. Opgegroeid in Ees. Een klein dorpje op de Hondsrug met dik 300 inwoners, dat eigenlijk nergens dichtbij ligt. Behalve dan bij ‘t bos. En wel bij heel veel bos.

In de tweede wereldoorlog is er in dat bos veel gebeurd. Er is gevochten. Er is stiekem gezoend. En er is een massagraf gegraven. Althans als ik de verhalen van mijn oma, mijn ouders en kennissen mag geloven. Dat massagraf is gegraven door mensen uit Ees, voor mensen uit Ees. Het lijstje namen was bekend, volgens mijn oma. Net overigens als de mensen die hebben meegegraven en vonden dat ze goed bezig waren.

Gelukkig werd Ees net op tijd bevrijd van de Duitsers en werd het massagraf een gat in de grond met aan weerszijden een wal en inmiddels flink wat takken, en bladeren erop. Je kunt er best hard met de slee van af, weet ik van vroeger. En met je ATB omhoog fietsen was een stevige klim.

Hoe dan ook: het is geen massagraf geworden en daarmee blijkbaar niet belangrijk genoeg voor een historicus om de tanden er ‘ns flink in te zetten, want wat je ook vindt: niets over het graven van een massagraf en de tweedeling die daarmee in het dorp werd geaccentueerd. En zelfs het in 1997 door Dorpsbelangen uitgegeven boekje ‘Van Ees tot Eest‘ met daarin de geschiedenis van Ees, rept er geen woord over. Zelfs niet ondanks dat een flink aantal mensen waaronder mijn ouders, mijn oma en wederom die kennissen de redactie op het bestaan van het massagraf en het belang voor de geschiedenis van het dorp hebben gewezen. Terwijl je’t nu nog steeds gewoon met eigen ogen kunt aanschouwen en er doorheen kunt lopen. Vreemd toch?

Ik heb het massagraf aangemaakt op Foursquare, wat foto’s gepost op Flickr, een 360 graden kiekje gemaakt en zojuist een filmpje op Youtube geplaatst. En misschien maak ik er ooit wel een stuk theater over. Want deze bijna verloren historie moest maar niet verloren gaan, wat mij betreft.

Op zoek naar een uitgever voor mijn coming of age roman ‘Gespoord’

De afgelopen twee jaar werkte ik aan een boek, een roman. Ik vind het af genoeg om nu op zoek te gaan naar een uitgever en het samen tot een mooi einde te brengen. Hieronder deel ik de brief die ik naar een aantal uitgevers wil sturen, de synopsis en een linkje naar...

Van Asostaat Groningen naar Vrijstaat Groningen!

Binnenstad Groningen. Zaterdagmiddag. Ik loop een rondje. Mensen genieten van een heerlijk herfstzonnetje. Ze pikken een terrasje. Ze keuvelen wat en shoppen wat. Heerlijk. Een aantal mensen is minder lekker bezig. Ze zijn zo verzonken in hun telefoon dat ze tegen...

Groningen. City of Millennials.

De afgelopen tijd vraag ik me steeds vaker af wat er met ons mooie Groningen aan de hand is. Waarom fietsen mensen over de stoep en gaan ze er daarbij van uit dat jij als voetganger wel even aan de kant gaat? Waarom dumpen stadjershun afval op straat, terwijl ze het...

Prikkels, prikkels en nog meer prikkelen

Door een continue multi-overprikkeling, leven we in een roes, hebben we steeds heftiger prikkels nodig en krijgen en maken we die. Daardoor hebben we steeds minder contact met onszelf en onze omgeving en doen maar wat. Onder andere fietsen op de stoep en bejaarden aan...

Een week weg uit de tijd

Begin deze week liep ik de Hondsrug op naar Emmen. Deur uit, Martinikerkhof over, Herestraat in, Hereweg af, centrum Haren rechts, links, zandpad, zandpad, appeltaart, zandpad, zandpad, 250 gram Black Angus burger, zandpad, zandpad, Emmermeer. Na 25 kilometer vond ik...

Die ene Vraag voor Nederland

Zeven jaar terug gaf ik een lezing over social media en de kracht van de massa die je daarmee kunt aanspreken. Ik stond op het podium en 300 paar ogen staarden me aan. Nooit eerder had ik de kracht van de massa zo gevoeld. 300 paar ogen. Daar konden geen 300.000...

Hoe Wilders zijn achterban vals voorlicht met van internet geplukte foto.

Vandaag houdt D66 haar congres. Kijkend naar tweets en livestream is dat een vrolijke bedoening. Geert Wilders heeft het congres opgemerkt en doet er een tweet over. Zie hieronder. Met de foto in deze tweet suggereert Wilders dat er nogal veel hoofddoekje dragende...

Hoe laten we nog meer dames ook ‘s avonds met een veilig gevoel door de tunneltjes tussen stad en Vinkhuizen fietsen?

[Status: permanent beta / nooit af] Op 17 november vroeg ik Groningers - vanuit mijn rol als aanjager van het Veranderlab Veiligheid - waar en wanneer ze zich onveilig voelden en waarom. Mijn intentie hierbij: die situaties samen onder de loep nemen, één of twee...

Wat is het nut van social media voor jou?

De eerste jaren nadat Twitter en Facebook op de wereld kwamen, was er tijdens een lezing altijd wel iemand met een vraag over het nut van social media. “Wat heb ik er nou aan dat andere mensen melden dat ze op het toilet zitten of worteltjes staan te schrappen?” Ik...

Oertijd, ijktijd. In beta.

Goed. Even lekker vaag doen. Ik deel wat dwarrelingen uit mijn hoofd. Schiet, vraag of vul gerust aan. Work in progress. Vorige week was ik met mijn vader in het Aviodrome in Lelystad (vader-zoon aanrader trouwens). Het museum vertelt onder meer het verhaal van de...

Quality kilometers in Drenthe

Vroeger was er een verband tussen tijd en afstand. Je was, je liep, je was. Je deed iets op plek A. Je deed iets op plek B. Je had contact met wat mensen. En dat was het dan. Afstand was overzichtelijk. Contact met mensen evenzo. Een dag had 16 uur. Je legde misschien...

Het is 2030. Hoe leven we samen? Mijn ideaalplaatje voor Groningen.

Liesbeth van de Wetering en Frank Brander vroegen me of ik even een pitch van vijf minuten wilde doen op de tweede bijeenkomst van het Vernieuwingsnetwerk Groningen, vanavond - ergens in Selwerd - Groningen. Het is 2030. Hoe leven we samen? Jouw ideaalplaatje voor de...