De mensen onder u die me een beetje kennen, weten dat ik eigenlijk geen Groninger ben, maar een Drent. Geboren in Assen. Opgegroeid in Ees. Een klein dorpje op de Hondsrug met dik 300 inwoners, dat eigenlijk nergens dichtbij ligt. Behalve dan bij ‘t bos. En wel bij heel veel bos.

In de tweede wereldoorlog is er in dat bos veel gebeurd. Er is gevochten. Er is stiekem gezoend. En er is een massagraf gegraven. Althans als ik de verhalen van mijn oma, mijn ouders en kennissen mag geloven. Dat massagraf is gegraven door mensen uit Ees, voor mensen uit Ees. Het lijstje namen was bekend, volgens mijn oma. Net overigens als de mensen die hebben meegegraven en vonden dat ze goed bezig waren.

Gelukkig werd Ees net op tijd bevrijd van de Duitsers en werd het massagraf een gat in de grond met aan weerszijden een wal en inmiddels flink wat takken, en bladeren erop. Je kunt er best hard met de slee van af, weet ik van vroeger. En met je ATB omhoog fietsen was een stevige klim.

Hoe dan ook: het is geen massagraf geworden en daarmee blijkbaar niet belangrijk genoeg voor een historicus om de tanden er ‘ns flink in te zetten, want wat je ook vindt: niets over het graven van een massagraf en de tweedeling die daarmee in het dorp werd geaccentueerd. En zelfs het in 1997 door Dorpsbelangen uitgegeven boekje ‘Van Ees tot Eest‘ met daarin de geschiedenis van Ees, rept er geen woord over. Zelfs niet ondanks dat een flink aantal mensen waaronder mijn ouders, mijn oma en wederom die kennissen de redactie op het bestaan van het massagraf en het belang voor de geschiedenis van het dorp hebben gewezen. Terwijl je’t nu nog steeds gewoon met eigen ogen kunt aanschouwen en er doorheen kunt lopen. Vreemd toch?

Ik heb het massagraf aangemaakt op Foursquare, wat foto’s gepost op Flickr, een 360 graden kiekje gemaakt en zojuist een filmpje op Youtube geplaatst. En misschien maak ik er ooit wel een stuk theater over. Want deze bijna verloren historie moest maar niet verloren gaan, wat mij betreft.

Hoe maak je als ZZP-er je schip klaar voor de Corona-storm?

Vanochtend belde ik met Ella, de uitbaatster van De Pijp, waar ik een flexplek heb. Gewoon om even te bellen, zoals we normaal gesproken bijna elke dag wel even gewoon kletsen. We sparden wat en toen nodigde Ella me uit om even een mailtje te componeren voor de...

Wie wil verdriet delen?

Iedereen draagt verdriet en pijn bij zich. De één meer of heftiger, de ander minder of luchtiger. Onverwerkt verdriet of trauma’s staan lekker leven in de weg en leiden niet zelden tot meer ellende zoals algehele chagrijnigheid, naar gedrag, een burn-out of een...

Waar ellende vandaan komt (en wat ik ermee ga doen)

In voorbereiding op mijn Vision Quest, begin 2020, sprak ik met verschillende mensen die iets dergelijks hadden ondernomen. Een man deelde dat-ie na tien dagen bos, in stilte, op alleen water het licht had gezien en één en al vrijheid en verbinding had ervaren. Dat...

Op Vision Quest in Drenthe

Een week terug was ik op Vision Quest. Inmiddels ben ik weer - zo ongeveer - geland. Drie dagen en drie nachten was ik in mijn eentje, op alleen water, in totale stilte in het bos. Drie dagen en drie nachten was ik bezig met alles loslaten wat niet mijn essentie was...

Mee naar de toekomst en terug

We leven in een tijdperk van wereldwijde transitie. Van een geïndustrialiseerde wereld vol met uit de hand gelopen centralisatie, standaardisaties en controle, gaan we toe naar een wereld waarin steeds meer mensen, steeds meer gevoed door andere mensen, gaan denken en...

Samen door de Wadden met Oud en Nieuw

Met oud en nieuw was ik met Beau op Terschelling. We waren liever op een waddeneiland met regen, wind en leegte dan warm thuis tussen de mensen in de stad. Op Terschelling is het geweldig. Met de boot vanaf Harlingen, aankomen op West, langs de Waddenzee fietsen naar...

Op zoek naar een uitgever voor mijn coming of age roman ‘Gespoord’

De afgelopen twee jaar werkte ik aan een boek, een roman. Ik vind het af genoeg om nu op zoek te gaan naar een uitgever en het samen tot een mooi einde te brengen. Hieronder deel ik de brief die ik naar een aantal uitgevers wil sturen, de synopsis en een linkje naar...

Van Asostaat Groningen naar Vrijstaat Groningen!

Binnenstad Groningen. Zaterdagmiddag. Ik loop een rondje. Mensen genieten van een heerlijk herfstzonnetje. Ze pikken een terrasje. Ze keuvelen wat en shoppen wat. Heerlijk. Een aantal mensen is minder lekker bezig. Ze zijn zo verzonken in hun telefoon dat ze tegen...

Groningen. City of Millennials.

De afgelopen tijd vraag ik me steeds vaker af wat er met ons mooie Groningen aan de hand is. Waarom fietsen mensen over de stoep en gaan ze er daarbij van uit dat jij als voetganger wel even aan de kant gaat? Waarom dumpen stadjershun afval op straat, terwijl ze het...

Prikkels, prikkels en nog meer prikkelen

Door een continue multi-overprikkeling, leven we in een roes, hebben we steeds heftiger prikkels nodig en krijgen en maken we die. Daardoor hebben we steeds minder contact met onszelf en onze omgeving en doen maar wat. Onder andere fietsen op de stoep en bejaarden aan...

Een week weg uit de tijd

Begin deze week liep ik de Hondsrug op naar Emmen. Deur uit, Martinikerkhof over, Herestraat in, Hereweg af, centrum Haren rechts, links, zandpad, zandpad, appeltaart, zandpad, zandpad, 250 gram Black Angus burger, zandpad, zandpad, Emmermeer. Na 25 kilometer vond ik...

Die ene Vraag voor Nederland

Zeven jaar terug gaf ik een lezing over social media en de kracht van de massa die je daarmee kunt aanspreken. Ik stond op het podium en 300 paar ogen staarden me aan. Nooit eerder had ik de kracht van de massa zo gevoeld. 300 paar ogen. Daar konden geen 300.000...