De mensen onder u die me een beetje kennen, weten dat ik eigenlijk geen Groninger ben, maar een Drent. Geboren in Assen. Opgegroeid in Ees. Een klein dorpje op de Hondsrug met dik 300 inwoners, dat eigenlijk nergens dichtbij ligt. Behalve dan bij ‘t bos. En wel bij heel veel bos.

In de tweede wereldoorlog is er in dat bos veel gebeurd. Er is gevochten. Er is stiekem gezoend. En er is een massagraf gegraven. Althans als ik de verhalen van mijn oma, mijn ouders en kennissen mag geloven. Dat massagraf is gegraven door mensen uit Ees, voor mensen uit Ees. Het lijstje namen was bekend, volgens mijn oma. Net overigens als de mensen die hebben meegegraven en vonden dat ze goed bezig waren.

Gelukkig werd Ees net op tijd bevrijd van de Duitsers en werd het massagraf een gat in de grond met aan weerszijden een wal en inmiddels flink wat takken, en bladeren erop. Je kunt er best hard met de slee van af, weet ik van vroeger. En met je ATB omhoog fietsen was een stevige klim.

Hoe dan ook: het is geen massagraf geworden en daarmee blijkbaar niet belangrijk genoeg voor een historicus om de tanden er ‘ns flink in te zetten, want wat je ook vindt: niets over het graven van een massagraf en de tweedeling die daarmee in het dorp werd geaccentueerd. En zelfs het in 1997 door Dorpsbelangen uitgegeven boekje ‘Van Ees tot Eest‘ met daarin de geschiedenis van Ees, rept er geen woord over. Zelfs niet ondanks dat een flink aantal mensen waaronder mijn ouders, mijn oma en wederom die kennissen de redactie op het bestaan van het massagraf en het belang voor de geschiedenis van het dorp hebben gewezen. Terwijl je’t nu nog steeds gewoon met eigen ogen kunt aanschouwen en er doorheen kunt lopen. Vreemd toch?

Ik heb het massagraf aangemaakt op Foursquare, wat foto’s gepost op Flickr, een 360 graden kiekje gemaakt en zojuist een filmpje op Youtube geplaatst. En misschien maak ik er ooit wel een stuk theater over. Want deze bijna verloren historie moest maar niet verloren gaan, wat mij betreft.

SLIK! Nederlandse automobilisten zetten per jaar 3000 olympische zwembaden vol brandstof in de fik.

Afgelopen zondag reden we vanuit Groningen op en neer naar het midden van het land voor een rondje langs familie. Op de A7 was het druk. De A6 was één en al auto. En zelfs op de acht banen van de A12 was het heen én terug alles behalve een auto-rustige zondag. ‘Waar...

Op zoek naar 100 Groningers, die aan staan

‘Andere regio’s laten keer op keer van zich horen, gaan mee op handelsreizen en staan met busladingen lobbyisten in Den Haag en Brussel. Groningers zie je bijna nooit en zeker niet met één duidelijk verhaal voor de toekomst. En ik denk dat jullie daar kansen laten...

Donkerder Avond bij EM2 – kom je ook?

Donderdag 30 juli. Een avond in EM2 Groningen rondom mijn roman Donkerder.  Op 30 april kwam Donkerder, mijn debuutroman, uit. Sindsdien is er - nog even los van Corona - veel gebeurd. De eerste paar honderd mensen kochten, leenden en lazen mijn boek. Ik kreeg diep...

Lokaal Lekkers – eten uit eigen buurt en regio

Hou je van lekker koken en eten met gezond, mooi - bio, kleinschalig, liefdevol - spul op fietsafstand? Dit is je kaartje met kaasboeren, melktaps, lokale bierbrouwerijen, meel van de molens, boerderij-ijs, heerlijke honing, vis, schelpdieren, vlees en alles wat je je...

RVS-advies structureel terugbrengen dakloosheid lang niet structureel genoeg: Dakloos word je niet op je 20e of 30e, omdat je geen huis meer hebt. Dakloos word je doorgaans al vlak na je geboorte.

Gisteren bracht de Raad voor Volksgezondheid & Samenleving (RVS) een gevraagd advies uit aan staatssecretaris Paul Blokhuis over een structureel andere aanpak voor het terugdringen van dakloosheid in Nederland. De Raad wil vooral inzetten op huisvesting en minder...

Daar komt de stille revolutie

Een paar maanden terug sprak ik op een school in Groningen met Tom. We hadden het over werk, mijn werk, zijn werk en ik vroeg hem wat hij wilde worden. “Beroemd,” was zijn antwoord. “Beroemd?” “Ja, maakt niet uit hoe en waarmee.” Typisch iets waar je mee bezig kunt...

Hoe maak je als ZZP-er je schip klaar voor de Corona-storm?

Vanochtend belde ik met Ella, de uitbaatster van De Pijp, waar ik een flexplek heb. Gewoon om even te bellen, zoals we normaal gesproken bijna elke dag wel even gewoon kletsen. We sparden wat en toen nodigde Ella me uit om even een mailtje te componeren voor de...

Wie wil verdriet delen?

Iedereen draagt verdriet en pijn bij zich. De één meer of heftiger, de ander minder of luchtiger. Onverwerkt verdriet of trauma’s staan lekker leven in de weg en leiden niet zelden tot meer ellende zoals algehele chagrijnigheid, naar gedrag, een burn-out of een...

Waar ellende vandaan komt (en wat ik ermee ga doen)

In voorbereiding op mijn Vision Quest, begin 2020, sprak ik met verschillende mensen die iets dergelijks hadden ondernomen. Een man deelde dat-ie na tien dagen bos, in stilte, op alleen water het licht had gezien en één en al vrijheid en verbinding had ervaren. Dat...

Op Vision Quest in Drenthe

Een week terug was ik op Vision Quest. Inmiddels ben ik weer - zo ongeveer - geland. Drie dagen en drie nachten was ik in mijn eentje, op alleen water, in totale stilte in het bos. Drie dagen en drie nachten was ik bezig met alles loslaten wat niet mijn essentie was...

Mee naar de toekomst en terug

We leven in een tijdperk van wereldwijde transitie. Van een geïndustrialiseerde wereld vol met uit de hand gelopen centralisatie, standaardisaties en controle, gaan we toe naar een wereld waarin steeds meer mensen, steeds meer gevoed door andere mensen, gaan denken en...

Samen door de Wadden met Oud en Nieuw

Met oud en nieuw was ik met Beau op Terschelling. We waren liever op een waddeneiland met regen, wind en leegte dan warm thuis tussen de mensen in de stad. Op Terschelling is het geweldig. Met de boot vanaf Harlingen, aankomen op West, langs de Waddenzee fietsen naar...