Zeven jaar terug gaf ik een lezing over social media en de kracht van de massa die je daarmee kunt aanspreken. Ik stond op het podium en 300 paar ogen staarden me aan. Nooit eerder had ik de kracht van de massa zo gevoeld. 300 paar ogen. Daar konden geen 300.000 volgers op Twitter tegenop. Zij keken mij aan. 300 paar ogen, 300 bundelingen van wijsheid, 300 maal denkkracht. En ik bedacht dat ze samen elke vraag konden beantwoorden, die ik maar kon bedenken.

Ik nam de proef op de som en vroeg waarom karnemelk van die draadjes op een leeg glas geeft en melk niet. En inderdaad: iemand stak zijn hand op en gaf hét antwoord.Sinds dat moment ken ik de kracht van het stellen van vragen aan grote groepen mensen. En ik maakte er mijn werk van.

Ik ontdekte hoe je het collectief cognitief surplus van grote groepen mensen kunt aanspreken om antwoorden op te halen voor de lastigste vragen. En belangrijker: ik ontdekte dat het stellen van een vraag de krachtigste manier is om grote groepen mensen zelf in beweging te laten komen.

Ik denk aan de 250.000 passagiers die dagelijks Utrecht Centraal passeren en even niets doen tot hun trein komt. Ik denk aan de miljoenen mensen die dagelijks – verzonken in hun telefoon – op hun bus of tram wachten. Ik denk aan die miljoen Nederlanders die dagelijks in de file staan.

Wat nou als we ze allemaal één simpele, betekenisvolle vraag zouden stellen?

Ik denk aan een vraag als: wat kun jij nu doen om de plek waar je staat nog plezieriger te maken? Of: wat voor moois wens je de mensen toe die nu naast je staan? Gewoon één vraag die aanzet tot nadenken over je eigen wereld verbeteren.

Wat nou als één bedrijf zijn landelijke abri-campagne inzet om die ene vraag te stellen aan Nederland? Wat nou als Lowlands al haar LED-schermen tijdens het ombouwen gebruikt om alle bezoekers diezelfde vraag te stellen? Wat nou als de NS één pagina op alle schermen in alle treinen één week per jaar aan Nederland geeft? Of wat nou als dertig bedrijven inhaken?

We kunnen antwoorden verzamelen via social media of met post-its op te halen bij de supermarkt op de hoek. We kunnen zaadjes planten en een beweging op gang brengen! Samen kunnen we Nederland nóg mooier maken!

Dus nu mijn vraag aan u als luisteraars van Radio 1: Wat zou u aan Nederland willen vragen? En wie doneert zijn abri-campagne, haar LED-schermen of voorpagina-advertentie aan Nederland?

~
Deze column sprak ik uit op vrijdagmiddag 9 juni als Optimist, op NPO Radio 1. Heeft u vragen, aanvullingen, opmerkingen? Wilt u inhaken? Plaats een reactie onder deze blogpost of stuur me een e-mail op ritzotencate@gmail.com.

Van Asostaat Groningen naar Vrijstaat Groningen!

Binnenstad Groningen. Zaterdagmiddag. Ik loop een rondje. Mensen genieten van een heerlijk herfstzonnetje. Ze pikken een terrasje. Ze keuvelen wat en shoppen wat. Heerlijk. Een aantal mensen is minder lekker bezig. Ze zijn zo verzonken in hun telefoon dat ze tegen...

Groningen. City of Millennials.

De afgelopen tijd vraag ik me steeds vaker af wat er met ons mooie Groningen aan de hand is. Waarom fietsen mensen over de stoep en gaan ze er daarbij van uit dat jij als voetganger wel even aan de kant gaat? Waarom dumpen stadjershun afval op straat, terwijl ze het...

Prikkels, prikkels en nog meer prikkelen

Door een continue multi-overprikkeling, leven we in een roes, hebben we steeds heftiger prikkels nodig en krijgen en maken we die. Daardoor hebben we steeds minder contact met onszelf en onze omgeving en doen maar wat. Onder andere fietsen op de stoep en bejaarden aan...

Een week weg uit de tijd

Begin deze week liep ik de Hondsrug op naar Emmen. Deur uit, Martinikerkhof over, Herestraat in, Hereweg af, centrum Haren rechts, links, zandpad, zandpad, appeltaart, zandpad, zandpad, 250 gram Black Angus burger, zandpad, zandpad, Emmermeer. Na 25 kilometer vond ik...

Die ene Vraag voor Nederland

Zeven jaar terug gaf ik een lezing over social media en de kracht van de massa die je daarmee kunt aanspreken. Ik stond op het podium en 300 paar ogen staarden me aan. Nooit eerder had ik de kracht van de massa zo gevoeld. 300 paar ogen. Daar konden geen 300.000...

Hoe Wilders zijn achterban vals voorlicht met van internet geplukte foto.

Vandaag houdt D66 haar congres. Kijkend naar tweets en livestream is dat een vrolijke bedoening. Geert Wilders heeft het congres opgemerkt en doet er een tweet over. Zie hieronder. Met de foto in deze tweet suggereert Wilders dat er nogal veel hoofddoekje dragende...

Hoe laten we nog meer dames ook ‘s avonds met een veilig gevoel door de tunneltjes tussen stad en Vinkhuizen fietsen?

[Status: permanent beta / nooit af] Op 17 november vroeg ik Groningers - vanuit mijn rol als aanjager van het Veranderlab Veiligheid - waar en wanneer ze zich onveilig voelden en waarom. Mijn intentie hierbij: die situaties samen onder de loep nemen, één of twee...

Wat is het nut van social media voor jou?

De eerste jaren nadat Twitter en Facebook op de wereld kwamen, was er tijdens een lezing altijd wel iemand met een vraag over het nut van social media. “Wat heb ik er nou aan dat andere mensen melden dat ze op het toilet zitten of worteltjes staan te schrappen?” Ik...

Oertijd, ijktijd. In beta.

Goed. Even lekker vaag doen. Ik deel wat dwarrelingen uit mijn hoofd. Schiet, vraag of vul gerust aan. Work in progress. Vorige week was ik met mijn vader in het Aviodrome in Lelystad (vader-zoon aanrader trouwens). Het museum vertelt onder meer het verhaal van de...

Quality kilometers in Drenthe

Vroeger was er een verband tussen tijd en afstand. Je was, je liep, je was. Je deed iets op plek A. Je deed iets op plek B. Je had contact met wat mensen. En dat was het dan. Afstand was overzichtelijk. Contact met mensen evenzo. Een dag had 16 uur. Je legde misschien...

Het is 2030. Hoe leven we samen? Mijn ideaalplaatje voor Groningen.

Liesbeth van de Wetering en Frank Brander vroegen me of ik even een pitch van vijf minuten wilde doen op de tweede bijeenkomst van het Vernieuwingsnetwerk Groningen, vanavond - ergens in Selwerd - Groningen. Het is 2030. Hoe leven we samen? Jouw ideaalplaatje voor de...

Gewoon weer samen

Mijn ouders zorgden voor mijn oma en mijn oud-oom. Want mijn moeder wilde iets terug doen. En mijn vader hielp haar dan maar dus. Koken, wassen, wonden verzorgen, mee uit rijden nemen, naar het verzorgingstehuis op en neer, wandelen, af-en-toe ‘ns flink uitgekafferd...